۱۳ فروردین ۱۳۹۵ | چاپ | |

“اولین عنصر و عنصر محوری جهاد عبارت است از انگیزه خدمت به محرومان و این انگیزه جزو شریف ترین انگیزه هایی است که در این انقلاب از آغاز تا امروز بوده است و باید بماند و باید به آن ترتیب اثر داده شود… مسئله‏ی جهاد بسیار مسئله مهمی است. بنده اعتقادم این است که جهاد و سپاه، دو بال این انقلابند. نیروی جاذبه و دافعه انقلابی اند. جهادی که تاثیرش کمتر نیست از جهاد مسلح در برابر دشمنان انقلاب. اگر سپاه پاسداران و نیرو های دافعه انقلاب، دشمنان را از تعرض به حریم انقلاب دور میکند، جهاد سازندگی دوستان را برای حفظ حریم انقلاب آماده می کند. نگهداشتن دوستان اهمیتش کمتر از دفع دشمنان نیست.” رهبر معظم انقلاب دام ظله
از ویژگی های انقلاب اسلامی ایران، احیاء مفاهیم اصیل و مهمی چون مبارزه و جهاد است. مبارزه با فقر و جلوه های ناعادلانه و غیر انسانی توسعه، محرومیت زدایی و در مراتب بالاتر عدالت گستری، از مصادیق جهاد است که در دهه پیشرفت و عدالت، اهمیتی مضاعف پیدا کرده است. حاشیه‏ی کلانشهرها از جمله مناطق فراموش شده در ذهن و عمل برنامه ریزان شهری بوده که با جهت گیری های غیر بومی و غیر اسلامی برنامه های توسعه شهری، محرومیت آنها رو به گسترش و همچنین رو به فراموشی روز افزون بوده است!
دلبستگی حاشیه نشین ها نسبت به انقلاب اسلامی -که خود صاحبان اصلی آن هستند و تاریخ، مجاهدت های ایشان را در ادای وظیفه دینی نسبت به انقلاب ثبت کرده است- تراکم بالای جمعیت در حاشیه شهر، فرصت های بسیار مغتنم موجود در این مناطق از وجود افراد نخبه گرفته تا ظرفیت های بالقوه فرهنگی اجتماعی، و همزمان بروز شدید تهدیدات ناشی از پیامدهای توسعه ای شهر در این مناطق، حاشیه شهر را به یک مسئله اصلی در ذهن دغدغه مندان انقلاب اسلامی تبدیل کرده است.
اما عده ای از جوانان دانشگاهی و حوزوی که خود برخاسته از مناطق حاشیه شهر مشهد بوده اند، مطابق با آموزه «لیقوم الناس بالقسط» و «کلکم راع و کلکم مسئول عن رعیته» مبارزه با این ناعدالتی ها را علاوه بر تکلیف دولت، یک تکلیف مردمی دانسته اند که نه فقط با کمک های مالی مستقیم و فوری خیرین، بلکه به دست خود محرومین و به صورت بلند مدت و با توانمند سازی آنان محقق خواهد شد.
با این رویکرد، فرصت مغتنم حاشیه شهر به علت وجود استعدادهای فراوان انسانی، قرار گرفتن فرهنگ در خط مقدم توانمندسازی و به عنوان بستر اصلی توانمندسازی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی و با توجه به خلاء کتابخانه مناسب در منطقه، در دی ماه ۱۳۹۲، به لطف الهی کتابخانه ای در یک مغازه یک و نیم طبقه در طبرسی شمالی ۹ (بلوار دوم طبرسی) شروع به کار کرد.
کتابخانه در پنجم اردیبهشت ماه ۱۳۹۵، در اولین سالگرد استاد مرحوم امیرحسن فردی به صورت رسمی افتتاح شد و نام کتابخانه مردمی امیرحسین فردی را به خود گرفت. کتابخانه پس از یک سال به مغازه ای دیگر در طبرسی شمال ۱ انتقال یافت.
کتابخانه امیرحسین فردی، اکنون کتابخانه ای مردمی و شناخته شده در محله میثم است. مردم در این حرکت، از آغاز پر رنگ ترین نقش را داشته اند.
چنانکه هیأت موسس کتابخانه که خود برخاسته از مردم حاشیه شهر بوده و بدون اتکا به سازمانهای دولتی، با توکل بر خدا و تکیه بر تجربه فعالیت های فرهنگی کار را شروع کرده اند؛
کتابدران و مسئولان کتابخانه که از جوانان محله میثم اند و تنها با انگیزه خدمت در کتابخانه مشغول به فعالیت هستند؛
پشتیبانان مالی کتابخانه که کمک های اندک اما مستمر آنان، شبکه مالی کتابخانه متشکل از فعالین فرهنگی تبدیل شده است؛
و کمک های خرد و کلانی که مردم و مغازه دارهای محله و اعضا در کارهای کتابخانه از ایده تا اجرا و بازخوردهای امیدوار کننده داشته اند، اصلی ترین سرمایه های انسانی و اجتماعی این کتابخانه اند.
برای آشنایی بیشتر با کتابخانه، می توانید تاریخچه و مبانی فکری کتابخانه را از قسمت اسناد، مطالعه نمایید. همچنین جزوه «یک سال با کتابخانه» در قسمت جزوات، شرح فعالیت های سال اول شکل گیری کتابخانه مردمی امیرحسین فردی است که برای آشنایی با کتابخانه و نحوه شکل گیری آن می تواند مفید باشد.

 
| چاپ | |